Met mijn maat 42 probeer ik altijd schoenen te kopen waarin mijn voeten niet nog groter lijken dan ze al zijn. Dan is er na een feestje niks fijner dan je voeten de vrijheid terug te geven. Dus dat was het eerste wat ik deed toen ik om vanmorgen om 04.27 terug kwam van de Aftertweet in Groningen, schoenen uit.
Ik was best nerveus toen ik de avond ervoor naar Groningen reed, als er nu maar iemand komt. Ik had eenmaal ja gezegd en dan moet je het afmaken. Wie zouden er komen? Ik voelde me weer een onzekere puber van 16. Maar toen ik eenmaal binnen direct vertrouwde gezichten zag, voelde ik me een stuk beter. Wat ik mezelf vooral afvroeg, klopt het beeld wat ik heb over iemand na aanleiding van zijn foto en tweets? Ik ontmoette ook mensen, die ik nog niet volgde op Twitter benieuwd of het contact via Twitter nu ook anders is, nu de volgorde van volgen andersom is. Kortom mooie wisselwerking.
Bij bepaalde mensen voelde het gek om je voor te stellen, voor mijn gevoel kende ik ze al zolang. Ontzettend aardige en inspirerende mensen ontmoet, maar ik kwam ogen, oren en tijd tekort. Door het Aftertweet avontuur aan te gaan heb ik veel mensen ontmoet die ik anders logischerwijs niet was tegengekomen. Ook twitteraars die niet aanwezig waren konden er toch virtueel bij zijn, door middel van hun tweets, bijzonder mooi medium,dat Twitter.
Maar er was ook een keerzijde, mensen die op twitter van alles heel hard roepen maar dan niet verschijnen, of doodleuk via Twitter commentaar geven over iets waar ze niet bij zijn. De volgende dag piepen of iemand ze ook gemist heeft. Een manier van aandachtvragen waar ik slecht tegen kan. Maar daarin verschilt Twitter niet in het leven van alle dag.
Nu bijna 24 uur later stel ik mezelf de vraag wat vond ik van de 050Aftertweet? Wanneer is het geslaagd, bij 30, 40, 100, 200 bezoekers? Als iedereen minstens 1 boeiend gesprek heeft gehad met een ander, dan is het voor mij geslaagd. Ik heb in korte tijd zoveel mensen gesproken, over de meest uiteenlopende onderwerpen en tussen al die “vreemde” mensen voelde ik me toch heel veilig. Elkaar spreken zonder de toetsen te hoeven aanraken en elkaar in de ogen te kunnen kijken was een welkome afwisseling.
Een paar maanden geleden kreeg ik voor een interview na aanleiding van Twitter de vraag: “Waarom Twitter je?”. Dat is nog steeds een verdomd goeie vraag.