Zo daar lig ik dan weer. Wederom in bed in het Martini Ziekenhuis. Ik lig klaar te wachten op een kleine operatie, ergens in de loop van de middag. Maar ik ben daar blij om. Voel me zo belabberd.
Het tophematoom is toch niet zo top als die geïnfecteerd lijkt te zijn. Of beter gezegd die topknakker zit me danig in de weg. Dus exploreren en ontlasten die hap zoals dat in medische termen heet. Met secure precisie krijg ik zo meteen wederom een ruggeprik, maar ik heb er vertrouwen in. Tevens tijd om weer stevig aan de fles te gaan, antibiotica moet via een lekker infuusje, eventuele lastpakken bestrijden, de bacteriebusters.
Ik hoop ditmaal niet voor 12 uur knockout geslagen te worden op de operatiekamer. Hopen dat de ruggeprik nu lukt en ik een beetje in twitterland kan verblijven. Welkome afleiding. Maar als er desondanks weer een lange stilte valt, geen zorgen ik ben hier in uitstekende handen.
Ik ga ervan uit dat ik hier vanavond het verslag kan doen van een geslaagde operatie. Enne sorry dokter dat ik je vrije middag ontneem. Dat worden niet 1 maar 2 appeltaarten…
