Eerder schreef ik hier over hoe de grote politie laarzen tussen onze lego trein moesten manoeuvreren. Ik ben altijd al omringt geweest door politie, vader, oom, nichtje en nu zie ik steeds meer twitterende buurtagenten in mijn timeline, dus daar voelt deze politiedochter zich wel prettig bij.
Ooit heb ik zelf kort overwogen om bij de politie te gaan, helikopter piloot te worden, verloskundige, maar ik belandde op de HBO-V en werd uiteindelijk verpleegkundige. De eerste jaren ging ik als wijkverpleegkundige al broesen’d aan de slag in zo’n witte Fiat Panda. Na jaren omzwerven kwam, ik uiteindelijk als medisch secretaresse op het brandwondencentrum in Groningen terecht, een allround uitdagende functie waar ik me in uit kan leven. Er zijn maar drie brandwondencentra, dus maar een aantal van soortgelijke functies in Nederland en daarvan vervul ik er één, trots. Kortom de tijd brengt je soms gewoon ergens, want ik beken, ook ik had zo’n 12.5 half jaar geleden nog nooit eerder van het brandwondencentrum in het Martini Ziekenhuis in Groningen gehoord.
Maar ik dwaal af, ik begon over die grote zwarte politie laarzen. Afgelopen zaterdag ontmoette ik een twitterende buurtagent op de 050aftertweet, we kregen het over wanneer ben je beledigd als agent. Als een dronken man, klootzak tegen je zegt?
Ik moest daardoor denken aan toen ik klein was. We woonden in de dienstwoning naast het politieburo. Twee dagen nadat we verhuist waren werd er een steen door de ramen gekinkeld, een warm welkom voor de nieuwe politieman. Mijn vader bedacht zich niet, pakje een krat bier en zette deze in de tuin. Met een bordje erbij, “kom de volgende keer gewoon een biertje drinken.” Mijn vader heeft vervolgens 6 jaar het zeer naar zijn zin gehad in het dorp waar we toen woonden. Hij werd alom gerespecteerd, bijna alles werd pratend zonder bon opgelost. Want ze kende hem, ze wisten hoever ze konden gaan. De grens was bereikt als mijn vader zijn bril afzette, waar hij altijd erg zuinig op was, dan wist men nu rennen, want nu ben ik over de grens gegaan. In het ergste geval kwamen ze dan even afkoelen in de politiecel, waar ze vervolgens een warm bord eten kregen. Ze aten toevallig altijd hetzelfde als wij.