We komen al ruim twintig jaar op dezelfde camping, hetzelfde strand, vaak zelfs op precies dezelfde plek. Tradities moet je koesteren, zeggen ze. Maar dit jaar is er één factor bijgekomen: la canicule – een Franse hittegolf van het type “ovenstand 6, grillfunctie aan”.
Vanaf mijn luie stoel onder de parasol bekijk ik het jaarlijkse tafereel: vakantiegangers die als pinguïns over het hete zand waggelen, bolderkarren met te korte hengsels die klem slaan in het mulle zand, kinderen die ruzie maken met opblaasdolfijnen die glibberiger zijn dan zeewier. Er is altijd wel iemand die zijn handdoek uitspreidt op precies de plek waar de vloedlijn al naartoe kruipt. En natuurlijk de eeuwige zoektochten naar zonnebrand, die altijd net in de verkeerde tas zit.
Het strand is de enige plek waar je het nu uithoudt met deze hittegolf – mits je voorbereid bent. En daar zit ‘m de crux: de zesjescultuur viert hier hoogtij.
We dachten nog even slim te zijn: lunchen bij dat prachtige meer in de buurt. Vorig jaar zaten we daar idyllisch aan het water. Deze keer was het net zo schilderachtig… maar het eten hoefde niet eens in de pan. Het garen gebeurde gewoon aan tafel. 😂
Na de lunch gaven we het op met het sightseeing. Plankgas terug naar het strand. Geen straf, maar ik verbaas me dagelijks over hoe weinig mensen leren van eerdere jaren.
In die twintig jaar heb ik onze stranduitrusting elk jaar verbeterd. We hebben nu een parasol die zelfs de tramontane overleeft, lichtgewicht strandkarren, noem maar op.
Ondertussen zie ik mensen klem zitten met hun halfbakken strandsetup: karren die omkiepen, stoelen die in het zand wegzakken, en opblaasflamingo’s die na drie minuten al als een zielige roze pannenkoek op de golven dobberen. Innovatieniveau: nul.
Maar het toppunt? De ijs- en beignetverkopers. Sommige lopen hier al net zo lang rond als wij, maar hebben in al die jaren letterlijk níks veranderd. Eén ijsverkoper sleept al tien jaar zijn slecht rijdende kar rond met een kapot Duits vlaggetje (waarom? Een Duitse helft?) en een gebroken stang. Repareren? Nee joh. Gewoon een schoen eronder proppen. En dan uren staan bakken in de zon. Waarom je eigen werkplek niet verbeteren?
De hittegolf maakt pijnlijk duidelijk: we kunnen als mensheid niet doorgaan met zesjeswerk. Een 10 hoeft niet, maar mik tenminste op een 8. Twintig jaar hier, en ik voel de klimaatverandering aan den lijve. Er moet een schepje bovenop.
De enige die wél innoveert, is Captain Beignet. Hij begon als jonge jongen en loopt nu rond met een heuse mobiele kraam en een herkenbaar lied. Als we willen dat kinderen over twintig jaar nog van dit strand genieten, moeten we allemaal een beetje Captain Beignet worden.
Daarom roep ik: begin klein. Eet minder vlees. Gewoon nu, op vakantie. Mijn man verslikt zich prompt in zijn biertje en lacht me uit, als de serveerster mijn bestelde Caesar salade op tafel zet met een stuk kip dat groter is dan het bord.😂
Deze vakantieblogs tik ik op mijn telefoon, zonder back-upplan. Tik- en andere foutjes zijn dus onvermijdelijk.