Normaal gesproken is mijn vakantie al drie maanden van tevoren in beton gegoten.Lijsten, schema’s, back-ups van schema’s en een noodnummer voor als de noodnummers het begeven.
Dit jaar? Het vakantieschrift ging pas een paar dagen voor vertrek open.
Oorzaak: te veel andere leuke dingen. Eigenlijk had ik geen tijd om op vakantie te gaan.Ook geen gek idee trouwens — gewoon lekker thuisblijven. 🤗
Maar dat kan ik mijn collega’s niet aandoen. Zij vinden het heerlijk om drie weken lang géén “Jan Paniek” in de buurt te hebben die iedereen lastigvalt met worstcasescenario’s en noodplannen.
De enige “voorbereiding” die ik wél had gedaan, was uiteraard de bosbranden in Zuid-Frankrijk met militaire precisie volgen en de weer-app checken.
Een week voor vertrek: 25-27 graden, lichte zeebries. Mijn persoonlijke hemel.
Tot twee dagen voor vertrek… hittegolf! Het centrum van de hitte? Onze bestemming!. 😬 Gevoelstemperatuur: 38 graden en meer. Op de aankomstdag nota bene!
Mijn eerste ingeving: We gaan niet!
Maar ja, ik zag de teleurstelling bij mijn gezin. Zij vinden vakantie wél leuk. Bovendien verdienen ze eigenlijk een lintje dat ze überhaupt met mij op reis willen.
Plan B werd direct geactiveerd.
(Plan C t/m Z lagen nog paraat in mijn hoofd, voor het geval we naast de hitte ook te maken zouden krijgen met stroomuitval, brand, noodweer of het opraken van de wifi.)
We vertrokken dus toch. Bij aankomst in ons vaste hotel (al 15+ jaar de tussenstop) herkenden ze me meteen. Daar heet ik “Madame Brûlée”. Die naam ontstond ooit toen ik in mijn beste Frans probeerde uit te leggen dat ik in het Brandwondencentrum Martini Ziekenhuis in Groningen werk.
Ik boek – of beter eis vriendelijk – daar altijd een kamer op de begane grond, liefst naast de nooduitgang én de brandblusser. Ook dit jaar weer gelukt — ik slaap zoveel rustiger zo.
Toen ik zei dat we óók in het hotel wilden eten, viel er een ongemakkelijke stilte. Dat doen jullie nooit.
Maar ja, met 40 graden ga ik echt niet op zoek naar een pittoresk restaurantje, zoals Buffalo Grill 😂 Dus gewoon: tafel, stoel, airco, eten.
“Ook ontbijt?”
“Ja, graag om 03:30 uur.”
Hij verslikte zich. “Hoe laat??”
“U hoort het goed. We vertrekken vroeg, dan rijden we niet in de hitte.”
Ontbijt werd hem te gortig, maar koffie lukte nog net. Gelukkig hadden we onze “noodvoorraad” broodjes nog — standaard onderdeel van mijn vakantie-inventaris, net als ducttape, een reserveparasol en een thermometer die ook de gevoelstemperatuur meet.
04:30 reden we Lyon binnen. Eindelijk een keer géén file, dacht ik nog.
…Totdat we wel file hadden. Ongeluk. Politie overal. Omleiding dwars door de stad. Hevig mopperend laveerde ik de vouwwagen door deze betonnen jungle, waardoor 45 minuten tijdsverlies.
Om 09:30 uur reden we de camping op.
Daar begon de militaire operatie:
- Hittestress voorkomen → insmeren met factor 1000.
- Bikini aan.
- Elke 10 minuten onder de koude douche.
- In de schaduw het kamp opzetten.
13:00 — missie geslaagd: voeten in zee, parasol paraat.
Ik dacht nog even aan iedereen die iets verder landinwaarts zat, waar het kwik de 40 aantikte. Arme mensen.
In de loop van de middag ontspande ik eindelijk. Tot ik achter ons ineens een pikzwarte lucht zag.
Buienradar erbij.
Plan C geactiveerd.
Op een draf terug naar de vouwwagen, haringen extra inslaan, touwen aanspannen, vluchtwegen vrij maken. Eindelijk weer vakantie zoals ik het ken. 😂
Nb
Deze vakantieblogs tik ik op mijn telefoon, zonder back-upplan. Tik- en andere foutjes zijn dus onvermijdelijk. 😉
Enne morgen wordt het vast beter met de temperatuur 😉
