Tornado ? 🫣
Een paar dagen geleden had ik al ergens een bericht gespot dat het maandag wel eens heel slecht weer kon worden.
Ik had mijn man inmiddels plechtig beloofd dat ik tijdens deze vakantie niet meer ieder uur op de weerapps zou kijken.
Ik heb tenslotte ook vakantie.
Dus in plaats van ieder uur…
ieder half uur.😂
Oké, vooruit. Inmiddels nog maar vier keer per dag. 😉
Ik kan er ook niet zoveel aan doen. Het zit gewoon in mijn bloed. Als dochter van een badjuf en een politieman ben ik blijkbaar opgevoed met het idee dat je vooral moet weten wat er kan gebeuren, voordat het gebeurt.
Niet voor niets begon ik ooit als verpleegkundige en schoof ik later steeds meer richting organisatie, voorbereiding en uiteindelijk het vak van crisiscoördinator.
En kennelijk neem je zo’n beroep gewoon mee op vakantie.
We hadden ’s morgens al een soort mini-plan van aanpak gemaakt. Het slechte weer zou pas aan het einde van de middag komen. Prima. We hadden dus nog een hele dag.
Tot ik de laatste Franse weersvoorspelling las:
“De violents orages sont attendus dans le sud ce lundi… ils pourraient s’accompagner de grêle, de fortes rafales de vent et même de phénomènes tornadiques…”
Even terug.
Tornadiques?
Ik ben dan wel geen native speaker Frans, maar tornadiques herken ik inmiddels.
Onweer. Regen. Hagel. Harde windstoten.
En zelfs kans op tornado activiteit.
In de regio Languedoc.
Waar wij dus middenin zitten.
Tja.
Dan is één waarschuwing plus nog een waarschuwing ineens al snel drie.
Maar ik had mezelf beloofd dat ik de crisiscoördinator niet meer bij iedere vakantiebeslissing zou betrekken. Dus ’s middags gewoon nog naar het strand.
Niet meer op de weerapps kijken.
De lucht in de gaten houden mag natuurlijk wel. 😉
En eerlijk is eerlijk: het weer was inmiddels ook voelbaar.
De wind trok aan, de zee werd ruwer en inmiddels stond er een gele vlag.
En er was nog een reden waarom ik nét iets minder ontspannen was ( lees dit enorme understatement 🤭)
Onze dochter is ons een paar dagen komen vergezellen op de camping. Ze vloog gisteren op Montpellier en haar aankomsttijd lag akelig dicht tegen het moment aan waarop de zwaarste buien werden voorspeld.😬
Mijn man was naar het vliegveld haar op te halen. Gezien de voorspelling ook extra vroeg vertrokken om op tijd daar te zijn.
En ik stond ondertussen op de camping naar de lucht te kijken.
De zon scheen nog, maar ook kwamen de eerste donkere wolken.
Meer wind.
En ergens in mijn hoofd ging een klein rood lampje aan.
CRISISCOÖRDINATOR ALERT.
Toen ik eenmaal zag dat de wind echt stevig begon aan te trekken, kon ik mezelf niet meer inhouden.
Als er mogelijk windstoten van rond de 100 kilometer per uur aankomen, is één extra scheerlijn met een haring bij mij geen voorbereiding meer.
Dat is wishful thinking.
Dus:
Luifel naar binnen.
Alles wat los stond naar binnen.
Stoelen plat.
Spullen veilig.
Ik had die ochtend al alles opladen wat opgeladen kan worden: telefoons, lampjes, zaklampen, powerbanks… je weet maar nooit.
En terwijl ik druk bezig was, keken de buren verbaasd.
“Gaan jullie naar huis?”
“Is de vakantie voorbij?”
“Nee hoor,” zei ik. “Preventief. In verband met het weer.”
De wenkbrauwen gingen omhoog.
“Welk weer? De zon schijnt toch?”
Precies.
Dat is nou het lastige met preventief handelen.
Je ziet er op dat moment nogal snel uit als een licht overspannen vrouw die terwijl de zon schijnt haar campingplek leeg ruimt.
Ik keek eens om me heen.
De buren hadden geen extra scheerlijnen.
Geen stoelen plat.
Geen losse spullen binnen.
Een waslijn vol kleding.
En overal stond vakantie!
Jeetje… hoeveel spullen kan een mens eigenlijk meenemen op vakantie?
Ik besloot ze toch maar even te vertellen wat eraan kwam.
Misschien konden zij ook wat voorbereidingen treffen.
Toen alles bij ons uiteindelijk veilig stond, bleef er nog één krukje buiten staan.
Daar ging ik zitten.
Want ja… ik wilde de bui natuurlijk ook wel even zien aankomen.
De eerste warme, stevige wind begon op te zetten.
Niet veel later kwamen de eerste flitsen.
Daarna de donder.
En toen kwam de regen.
Wat een bak water.
Ik zat inmiddels in de caravan, alle gordijntjes open.
Maximaal zicht.
Het geluid van de regen op het dak was oorverdovend.
En ondertussen?
Had ik natuurlijk de nieuwssites open.
Want ja.
Die afspraak van vier keer per dag was inmiddels officieel van tafel.
😂
Ik zag de eerste berichten en beelden binnenkomen.
Een tornado.
Niet ergens aan de andere kant van Frankrijk.
Maar zo’n 90 kilometer bij ons vandaan.
Ik keek op Buienradar.
De bui schoof verder onze kant op.
En toen was er toch even dat moment waarop zelfs mijn innerlijke crisiscoördinator dacht:
Oh shit!
Want wat doe je eigenlijk als je op een camping staat en je ziet dat er een tornado in jouw richting komt?
Waar moet je in vredesnaam heen?
Gelukkig liep het voor ons uiteindelijk goed af.
Onze dochter landde veilig, net op tijd. Na haar vlucht waren er flinke vertragingen. Ze kwamen uiteindelijk veilig op de camping aan, precies toen het ergste voorbij was.
Ook onze buren waren gelukkig ongedeerd.
Al denk ik dat ze inmiddels iets anders naar mijn preventieve opruimwoede kijken. 😉
Maar een paar tientallen kilometers verderop was het een heel ander verhaal.
Daar vielen vele gewonden en ontstond grote schade.☹️
En daar wordt zo’n vakantieverhaal ineens een stuk minder grappig!
Dus misschien toch even serieus.
Onderschat extreem weer niet.
Zeker niet wanneer er vooraf wordt gewaarschuwd voor zware onweersbuien, zware windstoten, hagel of zelfs tornado-activiteit. Ze hadden zeker achteraf gezien de voorspelling precies goed.
Een code oranje of rood. Een waarschuwing is geen voorspelling dat het zeker bij jou misgaat. Maar het is wél informatie waarmee je iets kunt doen, ook op de camping.
En kijk niet alleen naar de lucht boven je maar houd de actuele waarschuwingen van betrouwbare nieuwsbronnen en radar in de gaten.
Voorbereiden kost misschien even tijd, maar dat is nog altijd minder dan na de storm alles moeten repareren , opruimen en schoonmaken.
En mocht je denken: wat een overdreven gedoe, de zon schijnt nog.
Dat dacht mijn buurman ook. 😉 Daar zijn ze vandaag de hele dag nog wel bezig om alles weer op orde te krijgen.
De komende twee dagen ben ik heerlijk aan het ontspannen.
De crisiscoördinator mag even slapen.
Tot donderdag.
Want volgens de voorspellingen staat het volgende onweer alweer op het programma.
Wordt vervolgd… 😇
