Normaal gesproken hoor ik op de camping allerlei talen om me heen. Nu hoor ik alleen Nederlands – voor zover je Fries en Limburgs daar ook onder rekent. Ik heb het dus niet zo op Nederlandse campings, je weet wel: de typische ANWB-sfeer.😉
Mensen in Crocs, enorme stoelen voor de caravan — en allemaal dezelfde, gekocht bij Obelink of de Vrijbuiter. Alles donkerblauw of kaki. Nul creativiteit. En dat zegt iemand die gek is op blauw… Alles is echt keurig hier, niks mis mee, maar ik mis de Franse slag…
En ja, van de nood maar een deugd maken, zeggen ze. Alleen: de vouwwagen ergens neerplempen is nog geen vakantie. Hele dagen ervoor zitten, met alleen Nederlanders om me heen, daar word ik niet blij van. Helemaal niks tegen mijn landgenoten hoor, maar in Frankrijk… dáár voelt het voor mij pas echt als vakantie.
Daar durf ik wel in bikini over de camping alsof ik de nieuwe Pamela Anderson ben, of hup vanuit de douche met alleen een handdoek om naar de vouwwagen. Niemand die ernaar kraait.
In Nederland? No way. Te veel gepensioneerden en jonge gezinnen die nét op dat moment kijken. En overal regels! Op iedere deur een A4’tje met instructies: niet dit, wel dat, afval in drie zakjes. Gelukkig maakt de omgeving veel goed. We staan tussen glooiende heuvels, het zonnetje schijnt, koffie naast me en de beentjes omhoog. Poging tot lezen erbij. Klinkt idyllisch, toch?
Totdat de kindermuziek begint… Dáár komt de campingmascotte! Oja dat was ik even vergeten iedere Nederlandse camping heeft er zo één. Dit exemplaar sjokt erbij alsof ‘ie al twee seizoenen achter de rug heeft. En Animatieteam ernaast, zonder enige mimiek, nog nooit zo’n slechte versie van de ‘Hokie Pokie gezien. Eind-seizoen-energie. Vanavond komt dat klote beest weer langs.
Door de meegemaakte hittegolf twijfel ik: Toch een caravan kopen? Een week hier, een week daar? In Nederland blijven? Maar zodra ik ‘s avonds de ANWB-stellen in hun fleecejacks zie zitten voor hun caravan of camper zakt de moed me in de schoenen. Onze vouwwagen vervloek ik soms, maar ze is óók gezellig en uniek. De waarheid is: ik heb gewoon heimwee naar onze camping in Frankrijk, dat voelt voor mij als een tweede huis.
Ondanks straks het weer drogen en schoonmaken van dat ding en het hele zooitje weer op zolder flikkeren. Ook het ongemak hoort erbij. Juist daardoor waardeer ik thuis weer zo na de vakantie.
Dit jaar hebben we trouwens voor het eerst privé-sanitair hier in Limburg. Niet omdat ik zo decadent ben, maar het was de enige plek die nog vrij was. 🤗 Eerlijk: wat een luxe!
En dan de citytrip… op naar Maastricht. Terrasjes, heerlijk! Kerken en oude gebouwen? Alleen: ik kan dat in twintig seconden. Deur open, stap naar binnen, “oh, mooi hoor”, en weer naar buiten. Voor mij zijn oude gebouwen één pot nat: allemaal prachtig gebouwd, maar dat zie je aan de buitenkant ook. 😂 Die muffe lucht vaak binnen… nee dank je. Dus zit ik meestal lekker buiten op de trappen in het zonnetje, terwijl de rest van het gezin wel serieus cultuur opsnuift.
Rondvaart gedaan, maar na drie talen en eindeloze weetjes voelde ik me bijna 80. Winkelen? Leuk, maar die kleding winkels hebben ze in Assen ook. Wel hele leuke winkels met woonaccessoires, maar daar hebben we geen plek voor in de vouwwagen. 😂
Dus snel weer terug naar een terras. Drankje erbij, bitterbal ernaast, beter 🤗
En dan weet ik het opeens zeker: volgend jaar gewoon weer naar onze camping in Frankrijk. Mét de vouwwagen. Misschien nóg kneuteriger maken met lampjes en tierelantijntjes. Of… toch die caravan en een beetje oppimpen?
Ik ben er nog niet uit, zo wispelturig als wat. Maar één ding weet ik wel: ik heb de city wel gezien. Een YouTube-filmpje over de stad met alle nog gemiste weetjes volstaat prima. Morgen maar eens kijken of een sportief avontuur beter bij me past.😉
Nb
Deze vakantieblogs tik ik op mijn telefoon, zonder back-upplan. Tik- en andere foutjes zijn dus onvermijdelijk.