Baywatch.
Gisteren was onze laatste strand vakantiedag en de zee liet nog één keer zien wie hier de baas is.
Ik had de zee ’s nachts al horen bulderen.
Dus zodra ik wakker was, ben ik natuurlijk meteen even naar zee gelopen.
Wow.
Woeste golven.
Schuimkoppen.
Een enorme deining.
Prachtig om naar te kijken.
Maar zwemmen?
Dat leek me niet zo’n goed idee.
Ik had zo’n vermoeden dat de reddingsbrigade een drukke dag zou krijgen.
Ik kreeg zelfs even de neiging om nog snel een paar flippers te kopen, een oranje badpak aan te trekken en zo’n schuimrubberen banaan onder mijn arm te klemmen.
Ik kon ze vast wel helpen. 😂
Al zullen ze niet echt staan te wachten op een ietwat onhandige vrouw van middelbare leeftijd die zich in haar hoofd heel sportief voelt, maar in werkelijkheid na twintig meter zwemmen waarschijnlijk naar adem staat te happen.
Toch bleek mijn inschatting van de werkdruk van de reddingsbrigade aardig te kloppen.
En opnieuw moesten zij engelengeduld hebben.
Ik heb het gevoel dat ik deze blog al tientallen keren heb kunnen schrijven.
Iedere keer verbaas ik me weer over hoe hardleers wij als mensheid blijkbaar zijn.
Ik heb enorm veel bewondering voor de reddingsbrigade.
Want hoewel het absoluut niet mijn werk is, kan ik het blijkbaar ook tijdens mijn vakantie niet laten om op te letten.
Ik zit voortdurend te kijken.
Wie gaat er te ver?
Wie negeert de vlag?
Waar komt die golf vandaan?
En moet ik straks toch nog even een sprintje trekken?
Misschien komt dat ook wel ergens vandaan.
Mijn moeder was badjuf.
Mijn vader zat bij de politie.
Dus dat opletten…
Dat zit waarschijnlijk gewoon in mijn bloed.
Kinderen die nét iets te ver de zee in gingen.
Mensen die de vlag wel zien maar blijkbaar niet helemaal begrijpen
wat die betekend.
En vooral: mensen die ondanks alle waarschuwingen toch het water in gaan.
En daar werd ik dus een beetje kriegel van. 😂
Want het was heel duidelijk.
Je mocht alleen zwemmen tussen de vlaggen die het bewaakte zwemgebied markeerden.
Niet ervoor.
Niet erachter.
Niet ernaast.
Tussen de vlaggen.
Daar is het zwemgebied en daar houdt de reddingsbrigade toezicht.
Hoe moeilijk kan het zijn?!
Natuurlijk waren er toch weer mensen die vrolijk buiten dat gebied het water in gingen.
En dus moest de reddingsbrigade iedere keer opnieuw het water in.
Tot aan hun middel.
Praten.
Uitleggen.
Wijzen.
Nog een keer uitleggen.
Terugsturen.
En dan zag je sommige mensen een stukje verderop gewoon weer opnieuw het water in lopen.
Ik keek ernaar en dacht:
Ik had dat geduld niet gehad. 😉
Schop onder je kont en wegwezen!
Nou ja…
Zodra ze een middelbare vrouw met opvliegers in bikini aan zien komen rennen, gaan ze waarschijnlijk vanzelf wel weg. 😂
Hoe hard ik ook probeer om tijdens mijn vakantie geen badjuf, brandweer, politie of strandwacht te zijn…
die bemoeial in mij die overal risico’s ziet, laat zich blijkbaar niet zomaar uitschakelen.😂
En toen zat onze laatste vakantiedag er alweer bijna op.
Met mijn voeten in het zand.
Mijn ogen op de zee.
Een schuin oog op de lucht.
En natuurlijk mijn telefoon binnen handbereik.
Want ondertussen keek ik alweer naar wat daar boven ons gebeurde.
Al die warme, vochtige lucht die boven de Middellandse Zee opstijgt, moet tenslotte ergens naartoe.
En laat die vochtige lucht nou precies de ingrediënten leveren voor…
regen, buien en onweer.
En laat de buien-lijn nou toevallig precies op onze route naar huis liggen.
🤦♀️
Dus bij deze alvast mijn excuses aan iedereen in Nederland.
Sorry.
We nemen morgen niet alleen onze caravan mee naar huis…
maar blijkbaar ook een flinke voorraad Middellandse Zee-lucht. 😂
En eerlijk gezegd voelt het een beetje alsof we niet vóór de buien uit rijden…
maar ze gewoon achterna.
Van Zuid-Frankrijk naar Nederland.
Caravan aangekoppeld.
Weerapps open.
Ogen op de lucht.
En waarschijnlijk ergens onderweg een buienlijn die denkt:
“Hé… daar zijn ze weer!” 😳
Dus na wekenlang als een soort Baywatch over mijn geliefde Franse strand te hebben gelopen, speurend naar hoge golven, rare wolken, vlaggen, kinderen die te ver zwemmen en toeristen die vooral hun eigen veiligheidsregels hanteren ga ik morgen een nieuwe carrière beginnen.
Stormchaser 😂
Van Baywatch naar Autoroute.
Van bikini naar autostoel.
Van strandwacht naar weerwatch.
En natuurlijk gewoon met de caravan erachter.
Want blijkbaar kunnen we niet gewoon naar huis rijden.
Nee.
Wij rijden morgen gewoon achter het slechte weerfront aan naar Nederland. 🌧️🚗💨
Wordt vervolgd… 😉
