Home

Door mijn dagboek in de krant gisteren moet ik terug denken aan het eerdere interview over Twitter. Die eindigde met de vraag, Waarom twitter ik? Nog steeds vraag ik me dat af.

Waarom twitter ik als ik op de operatie tafel lig?
Waarom twitter ik op het strand?
Waarom twitter ik ?

Ik kan die twittertijd ook in andere zaken steken. Nog meer aandacht aan mijn gezin schenken. Ik kan een breiwerkje gaan doen. Nog meer vrijwilligerswerk. Hangen voor de TV. Ik kan politiek actief worden, al was het maar om via het debat anderen te overtuigen dat ik me zorgen maak over bepaalde plannen van het nieuw beoogde kabinet. Ik kan meer  gaan shoppen. Een haarmasker in doen. Ik kan gaan hard lopen. Ik kan mijn nagels van een french manicure voorzien. Ik kan ook het doucheputje schrobben. De tuin winterklaar maken.  De koekenpan eens een keer echt schoonmaken en met een ouderwets brillo sponsje.

Ik kan ook wat meer sociaal gaan doen. Want de term “ik heb er niks mee” en de afkeurende blik zegt soms genoeg. Prima, een ander hoeft het niet leuk, interessant, inspirerend, soms tot ergernis wekkend, boos makend of ontroerend te vinden. De vraag is of je een verschillende mening of voorkeur ook altijd moet delen met een ander.  Als iemand  iets graag doet of het leuk vind, is het dan altijd nodig dat jij degene vertel dat jij het stom vindt? Laten we blij zijn dat we allemaal niet dezelfde voorkeuren hebben, naar dezelfde zenders kijken of dezelfde krant lezen. Ik ren niet af op de Flair of de Vriendin , geef mij  Maarten maar…

NB De dagelijkse medical updates zijn niet meer nodig. Iets met vertrouwen op mijn lijf, geduld en loslaten. Of te wel, het is de saaiheid ten top. Bovendien wil ik jullie niet vermoeien met de leegloop van een tophematoom, de” liefhebber” kan dat vast wel ergens lezen in Linda ofzo.

One thought on “Geef mij Maarten maar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *